Blog นี้ เป็นเวบส่วนตัวที่ผมทำขึ้นเพื่อใช้ในการรำลึก และนึกถึง และเป็นความความผูกพันส่วนตัวที่มีต่อรถจักรไอน้ำ ตั้งแต่เมื่อครั้งเกิดขึ้นมา และได้มีโอกาสใช้ชีวิตขึ้นมาท่ามกลาง กลิ่นควันไฟ และไอน้ำ ของรถจักรหลากหลายรุ่น
จากบ้านเกิดเมืองยะลา ..สู่ อำเภอหาดใหญ่ ที่ถือเป็นชุมทางรถจักรที่ใหญ่แห่งหนึ่งในภาคใต้ ด้วยความเป็นลูกหลานรถไฟ การได้ยินเสียงหวูดรถทุก ๆ วันนอกจากจะเป็นหลักประกันในการได้เรียน ได้กิน และเติบโตมาด้วยเงินเดือนของพ่อที่เป็นคนของการรถไฟ...การสำนึกบุญคุณใน "รถไฟ" นั้นย่อมมีอยู่เต็มหัวใจตลอดมา
เมื่อย้อนกลับไปราว ๆ 40 ปีกว่าปีที่ผ่านมานั้น รถจักรไอน้ำหลาย ๆ รุ่นที่ผมได้เคยสัมผัส ไม่ว่าจะเป็นบรรดารถจักร แปซิฟิค,มิกาโด รวมทั้งมิกาโด รุ่นที่ตกค้างสงครามอย่างแมกอาเธอร์นั้น ก็เป็นอีกรุ่นที่ผมคิดว่า นอกจากจะมีรูปลักษณ์ที่ดูเข้มแข็ง สมกับเป็นรถจักรใช้งานในสงครามแล้ว มันยังเป็นรถจักรที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์เมืองไทยไม่น้อย
ข้อมูลและเนื้อหาที่ปรากฎใน Blog นี้ เป็นส่วนหนึ่งของการรวบรวมและบันทึกไว้ อย่างน้อยที่สุดอาจจะเป็นประโยชน์ให้แก่ผู้ที่สนใจและต้องการศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของรถจักรไอน้ำ ทั้งของประเทศไทยในอดีตเอง ยังรวมไปถึงเรื่องราวของบรรดารถจักรไอน้ำและประวัติที่น่าสนใจในต่างประเทศ ที่ยังคงมีผู้คนจำนวนมากให้ความชื่นชม และพยายามอนุรักษ์มันไว้มิให้กลายเป็นเพียงเศษเหล็ก หรืออนุสรณ์ที่จอดไว้เพื่อรอวันผุผังในที่สุด
ในเมืองไทยเองนั้น ผู้ให้ความสนใจในเรื่องราวของรถจักรไอน้ำ อยู่จำกัดอยู่เพียงในกลุ่มเล็ก ๆ เพราะการเข้ามาของเทคโนโลยีเกี่ยวกับด้านรถไฟนั้น ได้พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้น การให้ข้อมูลเรื่องราว และบันทึกต่าง ๆ ที่รถจักรไอน้ำได้เคยมีบทบาทอย่างสูงทั้งในแง่ของประวัติศาสตร์ และในความทรงจำน่าจะเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้ หลาย ๆ คนได้กลับมาศึกษาและสนใจในเกียรติประวัติที่สำคัญของความยิ่งใหญ่ของรถไฟไทยในอดีตได้มากขึ้นกว่าทีเป็นอยู่ และ ...ผมเชือว่า เนื้อหาในนี้ จะมีประโยชน์สำหรับเด็ก,เยาวชน และผู้สนใจอยู่ไม่น้อย
ในหลายๆ ประเทศทางยุโรปนั้น ได้มีแนวคิดในการบูรณะรถจักรไอน้ำเก่า ๆ เอาไว้ ให้กลับมาใช้งานได้จริง ๆ แม้จะเป็นเพียงบางครั้ง บางเส้นทาง ก็นับว่าเป็นเรื่องน่าชื่นชมไม่น้อย บางที...นับจากนี้ไป ถ้าการให้ความสนใจต่อรถจักรไอน้ำมีมากขึ้นเพียงพอ ในอนาคตผมยังฝันที่จะเห็น รถจักรไอน้ำบางรุ่นเช่น พวกการัตต์ กลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังจากที่หลับไหลไปจนเกือบนิรันดร์
ผู้บันทึก :วรพงศ์
