เรื่องของ รถจักรไอน้ำแห่งสยามประเทศ

สวัสดีปีใหม่ครับ...ปู่

วรพงศ์ — Sat, 06 Jan 07 13:18:47 +0100

สองวันที่ผ่านมา….มีโอกาสแวะไปเยี่ยมเยียน 2 ปู่ ผู้เฒ่า “สูงเนิน” และ “ 244 บอลด์ วินน์”

อา….สองปู่ผู้เฒ่าแห่งสยามประเทศ ยังคงจอดเด่นเป็นสง่า ให้ลูกหลานรำลึกถึงอยู่เหมือนเช่นที่มาหลาย ๆๆๆ ปี นับแต่ ปู่ถูกปลดระวาง..เพราะความชราภาพ

วันนี้ผมตั้งใจจะมาสวัสดีปีใหม่…บรรดา ปู่ ๆ ตามวัฒนธรรมและนิสัยคนไทย..ที่ต้องนอบน้อมและคารวะแด่ผู้สูงวัย

ผมแวะไปเยี่ยมปู่ “สูงเนิน 32 โฟร์ วีลเลด สวิทเชอร์” ที่ถูกขนานนามว่า เป็น ผู้ปิดทองหลัง เป็นคันแรก เพราะดูจะอาวุโสกว่า ปู่ 244 บอลด์ วินน์

ผมจอดรถเลียบฟุตบาท ข้าง ๆ สถานที่ใหม่ที่ปู่ ถูกทาง เทศบาลนครหาดใหญ่ ขอยืมมาตั้งโชว์บริเวณสวนหย่อมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ห่างจากที่เดิมที่ปู่เคยตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าสถานีรถไฟหาดใหญ่

ผมมองยืนดูในระยะไกล…เทศบาลฯ เค้าสร้างอาคารที่มีรูปทรงดูใกล้เคียงสถานีรถไฟจริง ๆ ทว่าขนาดเล็กกว่าโข…นึกครึ้มใจว่า วันนี้ปู่..ดูดีขึ้นนะ..ภูมิทัศน์รอบข้างปู่..อาจทำให้ปู่รู้สึกว่า..ยังอยู่เหมือนเช่นที่ผ่านมา

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ๆ ผมพบว่า หลังคาที่ทางเทศบาลฯ ออกแบบให้ดูคล้ายสถานีรถไฟนั้น มันถูกออกแบบให้ร่มเงา และกันฝนฟ้า เฉพาะคนเพียงไม่กี่คน….แต่ปู่ ก็ยังต้องจอดตากแดด..ตากฝน..ตากน้ำค้าง ไม่ต่างจากเมื่อหลายสิบปี ที่ปู่ก็ต้องอยู่แบบนี้มาตลอด

ผมเริ่มรู้สึกใจไม่ค่อยดี…เมื่อเดินเข้าไปใกล้ปู่……

หลังจากเริ่มตรวจตรา ปู่อย่างละเอียด…สิ่งที่มองดูในระยะไกลว่า…เค้าย้ายปู่มาตรงนี้ ดูดีกว่าที่เดิมนั้น บางที…มันอาจไม่จริงอย่างที่คิดเสียแล้ว

ปู่ “สูงเนิน” วันนี้ ทรุดโทรม และดูไม่ต่างจากสภาพของ คนชราที่หมดสภาพ…สิ่งที่ผมเห็นและรู้สึกหดหู่ใจที่สุดก็คือ…..ปู่ไม่ได้อยู่ในสภาพของ หนึ่งในประวัติศาสตร์ อนุสรณ์รำลึก ที่จะให้ี่คนรุ่นหลัง ได้เรียนรู้ และเข้าใจว่า “ปู่นั้น คือหนึ่งในสิ่งที่มีคุณค่ายิ่ง.ที่ควรได้เรียนรู้ ศึกษา และให้เกียรติปู่”

วันนี้ ปู่ “สูงเนิน” กลายเสมือนเป็นเพียงแค่เศษเหล็ก…ที่ถูกนำมาวาง เพื่อใช้เป็น “ถังขยะ!!!”

ผมคงทำใจได้…ในวัยที่ร่วงโรยไปตามสังขาร ... ความเน่าเปื่อย..ผุผังในวัฎสังสาร เป็นธรรมดาของสรรพสิ่ง ..

ผมค่อย ๆ เปิดฝาบอยเลอร์ เพื่อขอดูหลอดน้ำในบอยเลอร์ของปู่ว่า ยังอยู่ดีเพียงใด….สิ่งที่เจอคือ “ขยะ!”

ค่อย ๆ แหวกตาข่ายที่เคยปิดกั้นห้องขับในหัวรถจักร…สภาพที่ผุพัง ปรากฏอยู่จนแทบจะไม่เหลือเนื้อเหล็ก แต่โดยสภาพบอยเลอร์ ปู่ก็ยังดูไม่แย่นัก

ผมขออนุญาต ปู่ปีนขึ้นไปตรวจสอบใน แท้งค์น้ำที่มันเคยเต็มปริ่มให้ปู่ได้สดชื่น เมื่อครั้งอดีต…วันนี้ปู่ “สูงเนิน” คงน้ำตาร่วงผล๋อย กับ สิ่งที่คนรุ่นหลังทำกับปู่…….เพราะมันเป็นไปด้วยขยะสารพัน

ผมยืนซึม อยู่เล็กน้อย…ก่อนจะึนึกในใจขออภัยปู่ที่ต้องปีนเหยีบปู่ขึ้นไปขอตรวจดู ปล่องควันไฟด้านบน ..เพื่ออย่างน้อยที่สุด ผมจะได้สบายใจว่า ปล่องควันของปู่ยังอยู่เรียบร้อยดี…..

….ยิ่งกว่าข้างล่างครับ…ปล่องควันที่เคยพวยพุ่งไปด้วยควัน เพื่อแสดงถึงชีวิตชีวา และพลังกำลังของปู่ …วันนี้กลายเป็นปล่องสำหรับทิ้งขยะอย่างน่ารังเกียจ

….ผมเดินลงมายืนพินิจปู่ ข้างล่าง..ด้วยความปลงอนิจจัง….. พลางนึกปวดใจ…รันทดใจ ที่วันนี้ แทบไม่มีใครให้เกียรติปู่…รำลึก ถึงปู่แม้แต่น้อย

ผมร่ำลาปู่ “สูงเนิน” ด้วยการขับรถแบบใจลอยและซึม ๆ อย่างประหลาด….ผมกำลังขับรถไปเยี่ยมปู่อีกคัน ที่ผมยังให้ความเคารพอย่างสม่ำเสมอ และหวังใจว่า ปู่ บอลด์ วินน์ 244 ของผมวันนี้ คงมีสภาพที่ดีกว่า ปู่สูงเนิน

หลังขับรถมาได้ซัก 10 นาที ผมก็เห็น ปู่ 244 จอดเด่นเป็นสง่า..ประกาศศักดาและเกียรติภูมิรถจักรไอน้ำ

”สวัสดีปีใหม่ ปู่” จิตสำนึกผมคงบอกปู่ไปประมาณนั้น……..

หลังเดินตรวจตรา และลองเปิดดูฝาหน้าบอยเลอร์ ก็พบว่าภายในยังสะอาดและดูดีกว่า ปู่สูงเนินแยะ แต่รอบนอกของบอยเลอร์ของปู่ 244 วันนี้ ผุพัง มากกว่าที่เคยเป็นมากเหลือเกิน

เมื่อขึ้นไปดูภายในห้องขับของปู่….ก็พบว่า วันนี้ ปู่สะอาดสะอ้านขึ้นมาก แม้จะมีปรากฏเศษขยะอยู่บ้าง แต่ก็คงมีคนเกรงอกเกรงใจปู่…..และเหล่าตำรวจรถไฟ ที่อยู่ตรงข้ามกับปู่ คงช่วยเป็นหูเป็นตาให้ปู่ได้แยะ

….. ปีนี้ ปู่ 244 คงมีอายุย่างเข้า 79 ปีแล้วซินะ…ปู่ได้สร้างคุณูปการใหญ่หลวงต่อ สยามประเทศ..รอยล้อเหล็กของปู่ที่บดไปบนรางมานับหลายสิบปีนั้น และนับล้านกิโลเมตร คงสร้างความสุข..บรรเทาความลำบากในการเดินทางให้แก่ผู้คนนับล้านเช่นกัน

เสียดายนะปู่…ที่ผมไม่มีอำนาจ วาสนา และที่สำคัญ ผมก็ไม่ใช่มหาเศรษฐีมีเงินทองมากพอที่จะช่วยให้ปู่ดูกระฉับกระเฉง และมีชีวิตชีวาเฉกเช่นที่ผ่านมาได้….ไม่งั้น ผมคงช่วยปู่ได้เยอะ หรืออย่างน้อยที่สุดผมคงสร้างสถานีสวย ๆ ไว้ครอบกันแดด…กันฝน ไม่ปู่ลำบากเหมือนกับที่ผ่านมา

วันนี้ ปู่ทั้งชรามากแล้ว…..และแม้นในปัจจุบัน อาจมีคนทียังคิดถึงปู่น้อยลงทุกวัน…ปู่อาจน้อยใจและคงยากรำพึงในสิ่งที่อาจไม่ค่อยแฟร์นัก…สำหรับสิ่งที่ปู่เคยให้และได้รับจากมนุษยชาติ โดยเฉพาะคนไทย

อย่างน้อย…ผมก็ยังรักปู่ เพราะชีวิตที่เคยรื่นรมย์ของปู่นั้น มันยังอยู่ในความทรงจำของผมตลอดเวลา

วันเก่ากับความทรงจำ กับ รถไฟ

วรพงศ์ — Fri, 05 Jan 07 04:56:19 +0100

จังหวัดยะลา...ในอดีตที่ผ่านมาราว 30-40 ปีนั้น เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ, สะอาด และวิถีของผู้คนที่ดำเนินชีวิตไปด้วยความเรียบง่าย, ผู้คนหลากเชื้อชาติ ต่างอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขตามฐานานุรูป และไร้สิ่งปรุงแต่งจากบรรดาเทคโนโลยีรุ่มร่าม และฟุ่มเฟือย แบบที่สังคมเมืองส่วนใหญ่ต่างล้วนเผชิญกับทางสองแพร่ง ระหว่างวัฒนธรรมดั้งเดิม กับการก้าวเดินตามเทคโนโลยี โดยยังไม่ได้เตรียมตัว เตรียมใจในการเผชิญกับ ดาบสองคมทีจะสามารถให้ทั้งผลดี และผลเสียไปพร้อม ๆกัน

ผมชอบ วาทะบันทึก ที่คำพูน บุญทวี นักเขียนอาวุโส ที่ได้เขียนไว้ในนวนิยายดัง “ลูกอีสาน” กับคำว่า “ข้าเกิดที่ไหน..ข้าก็เป็นคนของที่นั่น”

มันเป็นคำจริง...ที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งได้บันทึกไว้เพื่อแสดงถึงความรัก,ความผูกพัน และสำนึกในแผ่นดินถิ่นเกิดได้อย่างตรงที่สุด

แม้ต้นตระกูลและครอบครัวผมจะไม่ได้เป็นคนยะลา....ทว่าด้วย ชีวิตและหน้าที่การงานของพ่อ ที่ทำงานเป็น พนักงานตรวจรถไฟ (พตร) ซึ่งก็ไม่ได้แตกต่างไปจากอาชีพรับราชการอื่น ๆ ที่ต้องมีการย้ายถิ่นฐานจากที่หนึ่ง ไปอีกหลาย ๆ ที่ ได้ตลอดเวลา

ในบรรดาพีน้องทั้งหมด 7 คน จึงกลายเป็นพี่น้องที่ต่างที่เกิดกัน พี่ ๆ ส่วนใหญ่เกิดใน อ.หาดใหญ่ ส่วนผมและพี่ชาย กลายเป็นคนยะลา

บ้านพักรถไฟในยะลา เมื่อสัก 40 กว่าปีที่ผ่านมานั้น มักจะสร้างเป็นเรือนไม้ ที่ตั้งคู่ขนานไปกับรางรถไฟ ตั้งแต่หัวสถานี ไปจนสุดปลายย่านสถานีรถไฟ

ชีวิตในวัยเด็กของผมส่วนใหญ่จึงคลุกคลีอยู่กับ รถไฟ และทุกอย่างที่เกี่ยวกับ รถไฟ ...ความผูกพันของเด็กในวัยกำลังกิน กำลังเล่น จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่เด็กรถไฟส่วนใหญ่ จึงซึมซับเอาความรู้สึกดี ๆ จากสิ่งแวดล้อมใกล้ตัว และภาคภูมิใจกับการเป็นส่วนหนึ่งของสังคมของการขนส่งที่มูลค่ามหาศาลอย่างเช่น “รถไฟ”

พ่อ..มักจะสอนให้ผมและลูก ๆ ทุกคน มีความรู้สึกที่ดี ต่อ “รถไฟ” และมักจะพูดอยู่เสมอว่า อย่าลืมบุญคุณ..ควันไฟ และไอน้ำ ที่ทำให้ครอบครัวเรา ได้มีกิน มีใช้ ได้เล่าเรียนหนังสือมาจนเติบใหญ่

แน่ละ..ผมไม่เคยลืม..รถไฟ ไม่เคยลืม รถจักรไอน้ำ ของเล่นสุดโปรดราคาแพง ที่ผมแอบภูมิใจมากกว่าเพื่อน ๆ ในตลาดคนอื่น ที่แม้จะมีฐานะดีกว่า มีของเล่นดี ๆ แต่ก็คงไม่สามารถมีของเล่นที่ราคาแพงแบบผมได้.........

ทุก ๆ วันหลังเลิกเรียน สิ่งแรกที่ผมและเพื่อนมักจะมีกิจกรรมร่วมกันก็คือ วิ่งไปที่สถานีรถไฟ เพื่อรอน้าศุข พนักงานสับเปลี่ยน ที่นอกจากจะใจดีที่สุดแล้ว....ลูกชายเค้าก็คือเพื่อนร่วมก๊วนที่ดีที่สุดเช่นกัน

หลังขบวนรถสุดท้ายจากสุไหงโกลก สุดปลายทางที่ยะลา มาถึง น้าศุขจะต้องทำการสับเปลี่ยนรถ เพื่อจัดขบวนสำหรับการทำขบวนเที่ยวต่อไปในวันรุ่งขึ้น

การเดินทางของรถจักรไอน้ำที่ทำขบวนจากสถานีสุไหงโกลก สุดปลายทางสถานียะลา ด้วยระยะทางเพียง 300 กว่า กิโลเมตร แต่ต้องใช้ระยะเวลาในการเดินทาง มากกว่า 8 ชั่วโมงนั้น เป็นการทำงานที่เหนื่อยล้ามากสำหรับ พขร

เพราะหากใครได้ซึมซับบรรยากาศบนหัวรถจักรไอน้ำขณะกำลังทำงาน ก็จะทราบว่า การนั่งและยืนอยู่บริเวณหน้าเตาไฟและบอยเลอร์นั้น ร้อนอบอ้าวจนเหงื่อโทรม ในขณะที่ช่างไฟ 2 ต้องทำงานในการโยนฟืนจากตู้ลำเลียงเชื้อเพลิงเข้าเตาไฟจนมือทั้งสองนั้น หนากร้านจนแทบไม่อยากจะเปรียบเทียบว่าคล้ายอวัยวะส่วนใด

บนหัวรถจักรไอน้ำ...พขร,ช่างไฟ1, ช่างไฟ2 มักจะหุงข้าวบนนั้น ...พวกเขาจะใช้ถ้วยอลูมิเนียมเล็ก ๆ ใส่ข้าวสารและน้ำ และอาศัยไอน้ำจากบอยเลอร์ที่เป็นช่องสำหรับการนึ่งข้าว สำหรับมื้อเที่ยงบนหัวรถจักร ส่วนกับข้าวนั้น จะอาศัยจากย่านสถานีรถไฟข้างหน้าที่แต่ละคนหลงใหลในรสชาติ ของสารพัน ไม่ว่าจะเป็นแกงเขียวหวานไก่กับ ไก่ทอด อันลือชื่อ ของสถานีเทพา ปิดท้ายด้วยข้าวหลามและส้มจุกแสนอร่อยที่สถานีรถไฟจะนะ

เมื่อขบวนรถเทียบท่าปลายทาง....ทุกคนจะคอยยืนดูว่า ..วันนี้ รถจักรไอน้ำหมายเลขอะไรที่ทำขบวนเข้าสู่ย่านสถานี และแทบทุกครั้ง เมื่อรถจักรไอน้ำกำลังเข้าเทียบชานชาลา ผมมีหน้าที่จะต้องคอยรับออเดอร์สัญญาน จากเหล่า พขร หรือช่างไฟ

ออเดอรสัญญานที่ว่า ก็คือ “กับข้าว” ครับ............
แม่ผม..นอกจากจะทำหน้าที่ในการเป็นแม่บ้าน ในการจัดเตรียมที่พักสำหรับบรรดาพนักงานรถไฟที่แวะพักแล้ว ยังมีอาชีพเสริมคือ การทำกับข้าวให้กับพนักงานเหล่านั้น โดยผูกกันเป็นเดือน

”พงศ์ บอกแม่ด้วย......วันนี้ สามนะ” เสียงน้าโรจน์ ช่างไฟ1 โผล่หน้าออกมาตะโกนที่ช่องหน้าต่าง พร้อมสัญญานมือชูสามนิ้ว นั่นหมายถึง วันนี้ แม่ผมต้องจัดกับข้าวให้สามชนิด

หลังผู้โดยสารที่ส่วนใหญ่จะเป็นคนมุสลิม ลงจากขบวนรถแล้ว พวกเราจะรีบขึ้นไปหาที่นั่งในขบวนรถ ..เพราะหลังจากนี้ งานสับเปลี่ยนรถที่แสนสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า

ผู้ที่ทำหน้าทีในการสับเปลี่ยนรถ นั้น ส่วนใหญ่มักเป็น ช่างไฟ 1 หรือ 2 เพราะเหตุผลจากความเหนื่อยอ่อนเกินไปสำหรับ พขร ตัวจริงที่จะต้องมาทำหน้าที่สับเปลี่ยนต่อเนื่อง

สถานีรถไฟยะลาในอดีตนั้น จัดเป็นเพียงสถานีพักครึ่งทาง ระหว่าง หาดใหญ่ กับ สุไหงโกลก ดังนั้น ที่นี่จึงไม่มีวงเวียนกลับหัวรถจักรเหมือนกับ หาดใหญ่ หรือ สุไหงโกลก จะมีก็เพียงเฉพาะ โรงเก็บรถจักรที่อยู่ห่างไปทางทิศใต้ของสถานีราว 300 เมตร แต่ส่วนใหญ่ พขร. มักชอบที่จะนำหัวรถจักรเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้านผม ที่อยู่ติดกับ บ้านพักพนักงานรถไฟ แทน เพราะไม่ต้องเดินหิ้วกระเป๋าสัมภาระเข้าที่พักไกลเกินไป

พ่อผมจะมีหน้าที่ในการเดินตรวจไปในแต่ละโบกี้ เพื่อทำการคลายห้ามล้อ ...บางครั้งผมก็ชอบที่จะไปช่วยพ่อทำงาน แต่ก็ไม่บ่อยนัก เพราะมันไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่นัก และอีกอย่างก็คือ ผมมักจะไม่มีแรงดึงให้สลิงคลายห้ามล้อที่บางโบกี้หนักอึ้งให้คลายหมดได้

พ่อจะใช้ เหล็กเส้นยาวสัก 1 เมตร มาทำเป็นลักษณะตะขอ เพื่อใช้เกี่ยวกับสายสลิงใกล้ ๆ หม้อลมใต้ท้องโบกี้ แล้วก็ดึง.......เมื่อดึงให้ตึงจะมีเสียงคล้าย ๆ ลมถูกระบายออกเสียง ..ฉี่ๆๆๆๆ จากดังไปจนค่อย ๆ เบาลง จนแกนยึดที่ คลายออกไปยันกับคานดานบน ก็เป็นอันเสร็จภาระกิจไปหนึ่งโบกี้ ..นอกจากนี้ พ่อยังต้องคอยตรวจตราบรรดาแท่งห้ามล้อ ที่ทำด้วยเหล็กหล่อ หนาเกือบ 5 นิ้ว ว่ามีอันไหนที่จำเป็นจะต้องเปลี่ยนใหม่หรือไม่ ...ผมเคยช่วยพ่อยกแท่งห้ามล้ออยู่บ่อยครั้ง ..แต่ละอันนั้นมันหนักชะมัด................”

"แม้วันนี้.....สรรพสิ่งได้เปลี่ยนไปตามกาลเวลา...เสียงหวูดแหบพร่า อาจเลือนหายไปในความเป็นจริง ทว่า ภาพ,ความรู้สึก และเสียงเพรียก เหล่านั้น ยังคงวิ่งวนอยู่ในห้วงความทรงจำของผมให้นั่งยิ้มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียวอยู่ได้อย่างไม่เสื่อมคลาย..."

รถไฟสายขั้วโลกเหนือ.. ดิ โพล่าร์ เอ็กซ์เพรส

วรพงศ์ — Fri, 22 Dec 06 06:52:04 +0100

คืนหิมะตก..ก่อนวันคริสต์มาส เด็กน้อยนอนกระสับกระส่าย กับการเดินทางมาเยือนของ ซานต้าฯ และแล้วในคืนนั้น เสียงเครื่องจักรไอน้ำดำทะมึน พร้อมหวูดระทึก ก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

"จะไปไหนฮะ?" เสียงเด็กน้อยถาม

"อ้าว ก็ขั้วโลกเหนือไง?" จะไปด้วยกันไหม? นี่ รถด่วนโพล่าเอ็กซ์เพรสนะ!!

....และนี่คือการเดินทางมาถึงของ รถจักรไอน้ำสายขั้วโลก กับปรากฎการณ์น่าตื่นตา ในภาพยนต์เอนิเมชั่น The Polar Express ที่มีดารานำคุ้นตาและคุ้นเสียงโดย ทอม แฮงค์

“The Polar express” จากหนังสือสำหรับเด็ก ๆ ที่ถูกจัดเป็นหนังสือคลาสิกในเทศกาลคริสต์มาส สำหรับเด็ก
“The Polar express” เขียนขึ้นโดย คริส แวน ออเบริกส์ (Chris Van Allsburg) ในปี คศ.1985 และได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนต์แนวอนิเมชั่น ในปี คศ. 2004 โดยมีการถอดแบบทั้งตัวแสดง และ รถจักรไอน้ำที่นำมาใช้นั้น จากต้นฉบับเหมือนจริง

ตัวแสดงที่ถูกนำมาใช้ใน ภาพยนต์อนิเมชั่น ในบทคนเก็บตั๋วและดูแลขบวนรถไปพร้อม ๆ กัน คือ ทอมแฮงค์ ดาราเจ้าบทบาทที่มีรางวัลมากมายการันตี โดยในภาพยนต์เรื่องนี้ ทอม แฮงค์ ได้ให้เสียงพากษ์ด้วยตนเองอีกด้วย

ในส่วนรถจักรไอน้ำที่นำมาเป็นโมเดลต้นแบบในเรื่องนี้ คือรถจักรไอน้ำ PM (ย่อมาจาก Pere Marquette) รุ่น 1225 เจ้า PM1225 คันนี้ สร้างขึ้นในปี คศ.1941 โดย Lima Corporation of Lima, Ohio มูลค่าในการสร้างวันนั้นราว 200,000 เหรียญ หรือถ้าเปรียบเงินในสมัยปัจจุบันก็ราว ๆ 2.5 ล้านเหรียญ หรือประมาณ 90 ล้านบาท ออกแบบการจัดวางล้อแบบ 2-8-4
ในขณะที่สามารถทำความเร็วเมื่อบรรทุกโบกี้ เต็มอัตรา ด้วยพลัง 3000 แรงม้า ได้ในความเร็วถึง 100 กิโลกเมตร/ชั่วโมง

ปีแอร์ มากิวแตร์ Pere Marquette หรือ ชื่อเต็มคือ Pere Jacques Marquette นั้นนอกจากจะเป็นมิชชั่นนารีชาวฝรั่งเศสที่ทำหน้าที่เผยแพร่ศาสนาให้แก่ชาวเผ่าอินเดียนในออตาวา ของประเทศอเมริกาแล้ว ยังเป็นนักออกแบบ,ผู้ผลิตเครื่องยนต์กลไกที่มีชื่อเสียงอีกด้วย

ด้วยความที่ นายปีแอร์ เป็นหนึ่งในคณะกรรมการผู้ให้คำแนะนำด้านเครื่องยนต์กลไก จึงได้ร่วมกันออกแบบและสรรหา รถจักรไอน้ำที่สามารถให้ทำความเร็วได้สูงที่สุด และได้มีความเห็นร่วมสรุปตรงกันว่า รถจักรที่ผลิตจาก Lima Locomotive Works ชนิด เบริก์เชียร์ (Berkshier) เป็นรถจักรไอน้ำชนิด 2-8-4 ที่มีชื่อชั้นว่า N-1 Berkshire สามารถทำความเร็วได้อย่างน่าพอใจ

นายปีแอร์ จึงตัดสินใจทยอยซื้อรถจักรไอน้ำชนิดดังกล่าว มาเพื่อการใช้งานในเส้นทางรถไฟเล็ก ๆ ของบริษัทฯ เขาในอเมริกา ในรุ่น Class N นี้จำนวน 39 คันโดยได้เปลี่ยนเป็นชื่อชั้นโดยเพิ่มคำว่า PM เข้าไปข้างหน้า เป็น PM Class N

ในบรรดา 39 คัน แยกได้เป็น ชั้น N จำนวน 15 คัน ชั้น N-1 จำนวน 12 คัน และ ชั้น N-2 อีก 12 คัน ต่อมา หลังจากได้มีการรวมบริษัทกันระหว่าง Pere Marquette กับบริษัท C&O จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อชั้นรถจักรอีกครั้ง จาก PM Class N ไปเป็น C&O แทน

ปัจจุบัน เจ้า PM 1225 อยู่ภายใต้เจ้าของล่าสุดคือ Steam Railroad Institute ในOwosso และแม้ว่าในวันนี้มันจะมีอายุที่มากกว่า 60 ปีแล้วก็ตาม แต่ด้วยความแข็งแกร่งและภายใต้การจัดการดูแลที่ดีพอ ก็ยังทำให้มันสามารถนำมาออกวิ่ง เพื่อประกาศความเร็วเป็นเลิศในอดีตในบางโอกาส โดยเฉพาะหลัง ภาพยนตร์ The Polar Express ได้รับความนิยมอย่างสูงโดยเฉพาะบรรดาเด็ก ๆ ในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ที่มันจะได้ออกวิ่งผ่านเส้นทางสายหิมะขาวโพลนนำพาเด็ก ๆ ไปสู่ฝันและจินตนาการอันบรรเจิด ในโลกความจริง

แบ่งอากาศดี ๆ ให้ผมมั่งดิ...

วรพงศ์ — Thu, 21 Dec 06 13:53:02 +0100

....ใครจะไปนึกล่ะว่า..ในวันที่พวกเศรษฐีมีกะตังค์ กำลังยืนสูดอากาศบริสุทธิ์ จิบกาแฟรสเลิศ อยู่บนยอดเขายุงเฟร่าที่แสนเย็นสบาย ในสวิตเซอร์แลนด์..ล่องเรือแม่น้ำแซน ในค่ำคืนอันแสนหวานที่ฝรั่งเศส...โอ้..สวรรค์แต้ ๆ

”นี่ตูมายืนสูดควันรถ..ทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ทุกวันวะเนี่ย....”

คงมีสักวันที่เราอาจได้ยิน เสียงตำรวจจราจรชั้นผู้น้อย..รำพันด้วยอาการเบลอ จนหลงลืมไปว่า “หน้าที่” กับ “อิสรภาพและสิทธิที่จะได้รับอากาศบริสุทธิ์” นั้น บางที มันเดินสวนทางกันมานานแสนนาน

ในขณะที่มือซ้ายยังกำวิทยุรับส่งเพื่อติดตามสถานการณ์ของการเคลื่อนที่ของเหล่าพาหนะ..พร้อม ๆ ไปกับที่มือขวายังระวิงอยู่กับการโบกให้สัญญานกับรถราที่ขวักไขว่ เนืองแน่นท่ามกลางเปลวแดดระยับยามบ่าย

"ร้อนยี่หาย....เฮ้ย.เขียวแล้ว วิ่งให้มันเร็วหน่อยดิ...คลานเป็นเต่างี้ ข้างหลังมันก็ด่าเปิงซิวะ..
...เอ้า..เฮ้ย ไอ้นั่น..ไมเล่นเปลี่ยนเลนหยั่งงั้นละวะ...ปิ้นนนนน ๆๆๆๆ !!!!!
"..เฮ้ย..บอกเจ้านาย..ถ่ายน้ำมันเครื่องมั่งดิ...ควันโขมง..หยั่งกะโรงสีงี้ มึ..นึกว่าปอดตูเป็นเหล็กรึไงวะ..เวลาจับก็หาว่าโหด...+*-@@~ """"

หลากหลายวาทะเผ็ดร้อน... ท่ามกลางเปลวแดด...ดูเป็นเรื่องธรรมดา สำหรับสังคมเมืองที่ผ่านวิวัฒนาการแห่งการชำเราทรัพยากรโลก จนกลายเป็นเรื่องชิน สำหรับคำว่า "การพัฒนา"

...ตำรวจจราจรไทย... ถูกสร้างให้เป็นมนุษย์เหล็ก..พวกเค้ามีโครงสร้างเสมือนโลหะชั้นเยี่ยม เทียบเคียง หุ่นเหล็กเทอรมิเนเตอร์ ตามแบบพ่ออาโนลด์คนเหล็ก

ตำรวจจราจรไทย...ปอดเหล็ก...หู,คอ,จมูก คืออลูมินั่มชั้นเยี่ยม??????? พวกเค้าถูกสร้างให้แข็งแกร่ง ทนทานราวกระเบื้องหนาตรา 18 ห่วง ????

อ้าวเฮ้ย...เลิกงานแล้วไหง๋ ต๊อก ๆ ซื้อข้าวแกงกินละหวา....นี่มันเหล็กไม่จริงนี่หว่า
....แล้วเอ็งจะให้กินไรฟะ??? เงินเดือน ๆ นึง ลำพังตัวเองก็พอยาไส้...แต่ลูกเมียนี่ดิ....มันคนละไส้คนละกระเพาะกันโว้ย ..นี่ถ้ารวมไส้กันได้ตูก็อยากให้มันเป็นว่ะ...แบบกินคนเดียวอิ่มได้มัน..ทั้งบ้าน
.......................................................................
นายไมเคิล คีร์ซานอฟสกี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านคุณภาพอากาศประจำศูนย์สิ่งแวดล้อมและสุขภาพขององค์การอนามัยโลก กล่าวว่า สภาพอากาศในอาเซียนและเมืองใหญ่ๆ เช่นในประเทศจีนทุกวันนี้ติดอันดับเลวร้ายเต็มไปด้วยมลพิษมากที่สุดในโลก และเป็นต้นเหตุทำให้คนในภูมิภาคนี้เสียชีวิตสูงถึงปีละ 500,000 คน

อีตาไมเคิล ยังกล่าวด้วยว่า อนุภาคเล็กๆ จากควันพิษจากโรงงานอุตสาหกรรม การจราจร การเผาไหม้ถ่านหิน การลักลอบเผาป่า และไฟป่าล้วนเป็นปัจจัยซึ่งทำให้เกิดโรคระบบทางเดินหายใจ โดยเด็ก คนชรา และคนที่สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงจะมีโอกาสล้มป่วยเพราะอนุภาคควันพิษเหล่านี้ได้ง่ายที่สุด

เอ้า...ใครอยากทดสอบปอด..แบบจราจรไทย ก้าวออกมาแถวหน้าเลยพวก !

รู้จักสิบล้อรางเรียบในอดีตกับ "เท็น-วีลเลท สวิทชเชอร์"

วรพงศ์ — Thu, 21 Dec 06 13:47:32 +0100

ถ้าจะเปรียบรถจักรไอน้ำแต่รุ่น แต่ละประเภทแล้ว รุ่นยักษ์ ๆ แบบเฮพวี่เวท ของหนีไม่พ้นเจ้ายักษ์พลังสูงแบบ “การัตต์”

ก็แหง๋มอยู่แล้ว เพราะเจ้าการัตต์ คือรถจักรไอน้ำที่เสมือนกับมีสองคันรวมอยู่ในคันเดียวกัน พลังลากจูงจึงเหลือเฟือ แต่ถ้ากลับมามองในกลุ่มของรถจักรไอน้ำที่เทียบน้ำหนักตัวรถใกล้เคียงกันที่ผมรู้สึกว่า มันคือรถจักรไอน้ำที่ทรงพลังที่สุด เห็นจะหนีไม่พ้น เจ้าสิบล้อรางเรียบ หรือชื่อทางการคือ “เท็น-วีลเลท สวิชเชอร์” (10- Wheeled Switcher)

สิบล้อรางเรียบ หรือเจ้า เท็น-วีลเลทฯ เป็นรถจักรไอน้ำในอดีตที่ผลิตขึ้นโดย ฮาโนแมก (Hanomag)

ฮาโนแมก เป็นชื่อของผู้ผลิตเยอรมัน ในชื่อเต็มคือ ฮาหน์ โนวอร์เช แมชชีนเนนเบอะ (Hannoversche Masschinnenbau)

ในอดีตนั้น ฮาโนแมก คือผู้ผลิตรถยนต์ และรถบรรทุกรายใหญ่ของเยอรมันนี ในช่วงสงครามนั้น ฮาโนแมก ได้เป็นหนึ่งในผู้ผลิตรถยนต์ให้แก่หน่วย SS ของกองทัพนาซีเยอรมัน หลังสภาพของเศรษฐกิจและกิจการผลิตรถยนต์เป็นไปได้ไม่ดีนัก จึงทำให้ฮาโนแมก ตัดสินใจขายกิจการฝ่ายผลิต รถจักรไอน้ำให้แก่ บริษัท เฮนเชล แอนด์ ซอห์น (Henchel & Sohn)

เจ้าเท็น-วีลเลทฯ เมื่อครั้งนำเข้าใช้งานในประเทศไทย ในราวปี พ.ศ.2456 นั้น นำมาใช้กับรางมาตราฐาน 1.435 เมตร ในรูปการจัดวางล้อแบบ 0-10-0

การจัดวางล้อแบบ 0-10-0 ทำให้เจ้าเท็น-วีลเลท เป็นรถจักรไอน้ำเพียงชนิดเดียวในกลุ่มบรรดารถจักรไอน้ำทั้งหมด ที่นอกจากจะมีขนาดของกระบอกสูบที่ใหญ่กว่าแทบทุกชนิดแล้ว ยังสามารถสร้างพลังฉุดลากได้สูง เมื่อเทียบอัตราการผลิตแรงดันไอน้ำต่อ กก. กับรุ่นอื่น ๆ

นอกจากพลังที่มาพร้อม ๆ กันแล้ว เจ้าเท็น-วีลเลทฯ ยังเป็นรถจักรไอน้ำที่ถูกออกแบบให้มีความสวยงาม ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบปล่องควัน, สัดส่วนของรถที่รับกับรถลำเลียงเชื้อเพลิง และเสน่ห์ของหมุดน๊อตที่ย่ำขนาดใหญ่อยู่บริเวณรอบตัวบอย์เลอร์ทำให้ดูราวกับ สร้อยคอสวยงามไปพร้อม ๆ กับภาพของความแข็งแกร่ง

มาในยุคของการปรับเปลี่ยนขนาดของรางให้เป็นขนาดทางแคบ (Narrow Gauage) เป็น 1 เมตร แทน 1.435 เมตร รถจักรไอน้ำหลายคันที่เคยใช้ในรางมาตรฐาน 1.435 เมตร ก็มีอันต้องถูกระงับใช้ไป ทว่า เจ้าเท็น-วิลเลทฯ คันนี้นับว่าอาจจะเป็นเพียงรถจักรไอน้ำเพียงคันเดียวก็ว่าได้ที่ถูกดัดแปลงล้อ ให้สามารถกลับมาวิ่งบนรางขนาด 1 เมตรได้ นั่นอาจเป็นเพราะสนนราคาค่าตัวของมันที่ค่อนข้างแพง รวมทั้ง การเล็งเห็นถึงความสามารถและคุ้มค่าสำหรับการใช้งานของมัน ดังนั้นหลังการวิ่งรับใช้บนรางขนาด 1.435 เมตรนับแต่ ปี พ.ศ. 2456 จนมาถึง ปี พ.ศ.2467 เจ้าเท็น-วีลเลทฯ จึงกลับมารับใช้ประชาชนอีกครั้งบนรางขนาด 1 เมตร

แม้วันนี้ เจ้าเท็น-วีลเลทฯ จะต้องลาจากไปตามระยะเวลาที่ผันผ่าน และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีด้านรถไฟที่จำต้องเปลี่ยนแปลงไป แต่สิ่งที่ยังคงตราตรึงอยู่ในใจของคนรักรถจักรไอน้ำ เจ้า เท็น-วีลเลทฯ คันนี้ นับว่าเป็นอีกคันที่อยู่ในความทรงจำเสมอ